پاسخ به سوال یک هموطن: آیا حضور مردم در خیابان برای گذار از این رژیم یک ضرورت است؟

در نکته اول باید گفت ؛ آنچه که در انعکاس رفتارهای عوامل حکومت جمهوری اسلامی بویژه در بدنه سیاسی ، امنیتی ونظامی در حال حاضر قابل مشاهده است ، نشان دهنده وضعیت بسیار حساسی است که ناشی از بروز دو تحول بی سابقه در تاریخ معاصر کشورمان است.

الف) آثار منفی روانی واجتماعی ناشی از سرکوب بیرحمانه مردم توسط رژیم.

ب) ورود کشور به فضای جنگی بدلیل اجتناب سید علی خامنه ای در تعامل با غرب و رد هرگونه توافق.

در صورت تداوم همین فضای جنگی (که وارد سومین هفته از آغاز آن شده ایم) ، بروز وضعیت های زیر در روزهای آینده بیشتر محتمل است:

ابتدا در عرصه داخلی:

1- فرسایش شدید نیروهای نظامی وانتظامی در حفظ ثبات و امنیت کشور در پی تهدید افزایی عناصر سپاه در موشک پرانی به کشورهای همسایه که خود می تواند امنیت مرزهای زمینی ایران را تضعیف کند. رفتارهای هیجانی نیروهای حکومت در تحمیل فضای امنیتی ونظامی بر مردم مظلومی که قربانی سیاستهای بی خردانه سید علی خامنه ای شده اند ، شرایطی را بوجود آورده است که عملاً هر گونه فعالیت اقتصادی و کسب وکار روزانه برای مردم تعطیل شده و این بلاتکلیفی خود مولد بحران بسیار بزرگ دیگری در کشور شده است. این در حالی است که عوامل سرکوبگر در حکومت با شکست در کسب همراهی مردم با افکار ایدئولوژیک ، تلاش دارند تا همانند جنگ 12 روزه (ده ماه قبل) مجددا نمادهای ملی را سرمایه وحدت بخش در جامعه معرفی کنند وبا آوردن رستم و زال وسیاوش بمیدان تبلیغات واهی و فریب افکار عمومی ، از فروپاشی اجتماعی عظیم (حداقل تا زمانی که به مردم نیاز دارند) جلوگیری کنند.

2- تمرکز حکومت برای بکار گرفتن مجدد تجربه های قبلی در کنترل امنیتی جامعه از طریق : پلیسی کردن فضای جامعه و تداوم کنکاش در امور شخصی شهروندان از طریق افزایش ایست های بازرسی ، ورود غیر قانونی به منازل مردم ،دستگیری های بدون چون و چرا ، برجسته کردن تهدیدات ناشی از کشتارهای جنایتکارانه دو ماه قبل ، استفاده از ابزار نیروهای نیابتی سرگردان در داخل کشور از جمله حشد الشعبی برای سرکوبهای بیشتر در صورت بروز هر گونه اعتراضات جمعی.

3- تکرار سناریوهای مشابه فاجعه هواپیمای اوکراین ، متروپل وساختمان پلاسکو ، مسموم کردن دانش آموزان مدارس و نمونه هایی از این دست که باعث انحراف افکار عمومی از فروپاشی در حال وقوع در کشور است.

4- تجمیع نیروهای نظامی و سرکوبگر در مدارس وبیمارستانها وحتی مناطق تاریخی جهت حفظ موقعیت خود و مدیریت جنگ.

5- دخالت بیشتر در مدیریت ارزاق مورد نیاز مردم به نفع تأمین نیازهای نیروهای خودی و وفادار به رژیم.

6- مسدود نگه داشتن هر گونه امکان ارتباط آزاد بین مردم در داخل وخارج با قطع اینترنت.

در عرصه خارجی :

1- تداوم رفتارهای نمایشی مبتنی بر “آمادگی ایران برای برقراری آتش بس به شرط دریافت غرامت ” که تاکنون با بی توجهی طرفهای مقابل مواجه شده است. جمهوری اسلامی تلاش دارد خود را قربانی جنگی معرفی کند که خود وی با لجاجت تمام وبه قصد زمان خریدن ، مخالفت خود را با حل وفصل اختلافات از طریق دیپلماتیک بارها در عمل نشلن داد و با تداوم دشمن سازی توسط خامنه ای و توهمات برساخته از ذهن مالیخولیایی خود به هشدارهای دلسوزان حفظ وطن توجهی نکرد.

2- تداوم حملات به کشورهای همسایه با هدف منطقه ای کردن کانون تنش نظامی و تحت فشار قرار دادن رهبران این کشورها برای اعلام تسلیم در مقابل هرگونه ویرانی ونهایتاً باج گیری از آنها به نفع خود.

3- سازماندهی مجدد نیروهای نیابتی در برخی کشورهای همسایه بمنظور حمله به منافع آمریکا واسراییل (که در عراق بطور واضح تری در حال جریان است).

اقدامات بسیار محتمل دیگری با آغاز هفته سوم جنگ در حال تکوین است که با حمله آسراییل وآمریکا به نیروهای رزمی 112 ذوالفقار سپاه در خارک شروع شده و بیم آن میرود که این جزیره برای تسهیل در ساقط کردن توان موشکی و حملات پهبادی جمهوری اسلامی به تصرف نیروهای آمریکا درآید. در حال حاضر مسأله اصلی در فهم سناریوی طراحی شده توسط حکومت مبنی بر نابودی تأسیسات حیاتی ایران از جمله پالایشگاهها ، میادین نفتی ، مراکز تأمین انرژی برق ، گاز وسایر نیازهای حیاتی کشور است که در صورت تصمیم جمهوری اسلامی در استقرار نیروهای نظامی بسیار تهاجمی در این مراکز ، بطور ناخواسته شاهد حملات به این مناطق باشیم که بجز ایجاد خرابیهای گسترده در زیر ساختهای کشور هیچ نتیجه ای عاید مردم بی پناه ما نخواهد شد.

بنابراین با توجه به حاکم شدن فضای تهدیدات نظامی بر تمام فضای کشور ، منطقی ترین اقدام برای هموطنان ، ماندن در اماکن مسکونی خود و دوری از انجام هرگونه تجمع اعتراضی است تا این وضعیت با اعلام تسلیم رژیم تغییر کند. این حکومت در عمل نشان داده است که حتی به قیمت تخریب همه موجودیت های زندگی در این کشور ، قدرت را به مخالفین خود واگذار نخواهد کرد.

معتقدم تاثیر پذیری از فراخوانهای بدون پشتوانه واحساسی که با هدف هدایت غیر هدفمند مردم توسط برخی افراد فاقد شناخت از ماهیت خونریز عوامل حکومت ابراز می شود ، کاری بس اشتباه در شرایط کنونی است و جان انسانهای بیگناه بیشتری را به خطر می اندازد. تنها هدفم از بیان این دیدگاه جلوگیری از تکرار فجایع دو ماه قبل هست که با اطلاعات دروغین برخی افراد در خارج از کشور ، مردم بیگناه را به مسلخ برد ، می باشد. بطور قطع با فراهم شدن شرایط حضور مردم در خیابانها در زمان خود ، از این اقدام در راستای مدیریت صحیح اعتراضات و در اختبار گرفتن کنترل نهادهای دولتی استقبال بیشتری خواهد شد